Het is nu ruim 2 jaar geleden dat wij voor een hele belangrijke keuze stonden. Naar welke basisschool gaat onze dochter wanneer ze 4 jaar wordt?

Als eerste gingen we naar de open dag van de Triolier. We werden gastvrij en open ontvangen. Onze dochter mocht, als ze er zelf klaar voor was, in elke klas naar binnen lopen om te kijken hoe het er aan toe ging. De openheid en persoonlijke aandacht zorgde voor een zeer vertrouwd gevoel bij ons en bij haar. Ze voelde zich duidelijk meteen op haar gemak.

Natuurlijk gingen we ook op een andere basisschool kijken, maar al snel bleek dat hier de gastvrijheid en met name de openheid ontbraken. Het gesprek had een zakelijk karakter en de klasdeur ging op een kiertje open en daarna meteen weer dicht. Voor ons was de keuze snel gemaakt en toen we onze dochter vroegen welke school zij het leukste vond, zei  ze stellig: De Triolier.

Wat we een minder goed punt vonden was dat er vanuit het enthousiasme van de school een toezegging was gedaan die later niet waargemaakt kon worden. Maar deze teleurstelling was al snel vergeten door een eerlijke communicatie met de school.

Tijdens de eerste weken merkten we aan onze dochter dat ze het erg spannend vond en dat het vermoeiend was in een volle klas met nieuwe kinderen en juf. Ze moest erg wennen aan het feit dat ze de 'hele'dag naar school moest gaan i.v.m. het continu rooster. Hier wordt door de leerkracht goed op ingespeeld. Zo kunnen kinderen in het begin op hun eigen manier aan deze nieuwe situatie wennen door enkel alleen in de ochtend te komen of door ze tijdens de middagpauze op te halen om thuis even op adem te komen. Als ouders vinden we het continurooster erg prettig werken. We zijn nu inmiddels anderhalf jaar verder en zijn erg blij met de keuze voor de Triolier.

Het 'open wereldse karakter' van de openbare basisschool kwam laatst duidelijk naar voren. Onze dochter zei: "Mama er zit een meisje bij mij in de klas en die spreekt Nederlands maar ook Koerdisch en zij komt uit Koerdistan dat ligt vlak bij Afghanistan".  Ik stond vol bewondering naar mijn  kleine dochter van 5 te kijken, wat fijn dat ze dit al mee krijgt en opgroeit met verschillende culturen!

Inmiddels zit een van ons in de oudervereniging en  helpt een ander mee met luizenpluizen. Op deze manier staan we nog dichter bij de school en de ontwikkeling van onze dichter. Hierdoor zien we ook wat een goed team de leerkrachten, medewerkers en kinderen samen vormen. Een team waarbinnen ontwikkeling, openheid en respect centraal staan.

Sander en Chiara Bartmann