Men zegt vaak: “Het zijn de kleine dingen die het doen” en daar hebben de leerkrachten van De Triolier goed naar geluisterd. Ons dochtertje Lune is niet iemand die zich snel veilig of thuis voelt op een ander, maar binnen een week was ze gewend en dat is echt te danken aan die kleine dingen. Zo mocht haar knuffel mee naar school, een grote opluchting! Eenmaal in de klas belandde deze al snel in de ‘mee naar huis-bak’ maar het idee dat knuffel Klaartje aanwezig was gaf genoeg veiligheid.  Vanaf dag 1 voelde Lune zich meer dan welkom. Al tijdens de oefendagen had ze een eigen picto, een eigen plekje en een kindje wat haar hielp, zo fijn! Toen Lune een maandje op school was werden haar broertje en zusje geboren. De hele klas kwam op bezoek! Een gouden zet van de juf, want vanaf dat moment kwamen kindjes spelen, het was niet meer vreemd voor hen.
Zo vond ik het ochtendje meedoen in de klas ook erg leuk! Kinderen leren de ouder kennen en tegelijkertijd leert de ouder alle klasgenootjes en de manier van werken kennen. Ik heb die ochtend echt genoten, van de sfeer, het enorme geduld van de juf, het belonen op afstand en corrigeren van dichtbij…..SUPER! Ik ben dit nu op de school waar ikzelf werk ook aan het promoten!! (Net als het boek wat in de klas ligt, waarin alle kinderen een A4-tje met informatie over zichzelf hebben gedaan.)
Ook het feit dat de leerkrachten altijd even mee naar buiten lopen en ’s morgens met een ‘Goedemorgen’ bij de deur staan laat aan mij zien dat ze betrokken zijn. Ik denk dat maar weinig ouders een drempel ervaren om met de leerkrachten in gesprek te gaan. De weeksluitingen zorgen ervoor dat je je als ouder betrokken en welkom voelt.
Wat mij verder nog positief opvalt is dat er goed overleg is met de overblijfkrachten. Lune vindt het soms erg moeilijk om buiten te spelen wanneer alle kinderen op het plein zijn. De overblijfkrachten helpen haar in kleine stapjes om tot spel te komen. Ze pushen niet, ze creëren kansen en blijven in de buurt. Met het resultaat dat ik regelmatig een heel trots meisje thuis krijg die zelfs met ‘de grote kinderen’ heeft gespeeld (naar eigen zeggen)
 
Vooraf had ik gedacht dat het moeilijk zou zijn wanneer onze kleuter naar school zou gaan, maar ik laat haar bij jullie met een gerust hart achter.
Ik durf dan ook hardop te zeggen (en dan doe ik ook vaak) dat we met De Triolier een hele goede keuze hebben gemaakt! In de toekomst kunnen jullie dus nog 2 Van Dijnens verwachten!
 
Ellen Teeuwen,
Moeder van Lune van Dijnen (groep 1-2)